این روزها اشکها بی‌ اختیار میریزن پائین هیچ کنترلی ندارم دیشب زار زار گریه امروز خوردن صبحانه و ریختن اشکها روی نون و کره ، همش چشمهای قشنگ ندا رو میبینم که بی‌ هیچ گناهی‌ رفت و همه رو داغ دار کرد کاش فقط ندا بود کاش فقط یک نفر بود چند نفر کشته شدن این روزها چند نفر توی زندان هستن چند نفر زیر شکنجه شهید شدن خدا میدونه فقط

ای خدا‌ ای فلک‌ای طبیعت شأم ما را سحر کن

از انقلاب قبلی‌ تا حالا و در طی‌ جنگ میلیونها ایرانی‌ کشته شدن می‌تونست من باشم می‌تونست تو باشی‌ می‌تونست از خانواده عزیز ما باشه ولی‌ اون موقع نه اینترنتی بود نه اس‌ام‌اس نه یو توب نه فیس بوک نه توییتر ولی‌ همهٔ این ظالم‌ها یه روز جواب باید پس بدن تاریخ اینو نشون داده

من به عنوان یک ایرانی‌ که در ایران نیستم احساس شرم و گناه می‌کنم از اینکه هم سن و سالهای من اونجا باید جونشون رو کف دستشون بزارن و برای اولیه‌‌ترین حقوق انسانی‌ در قرن بیست یکم کتک بخورن و از جونشون بگذرن در حالی‌ که من اینجا اگراگراگراگر
تظاهراتی هم برم خیالم راحته که هیچ اتفاقی‌ نمیفته ، خواهرم برادرم من شرمنده هستم منو ببخش

احمدی به هوش باش ما ملتیم نه اوباش

هالهٔ نورو دیده رأی ملتو ندیده


عکس‌های بالا مربوط به تظاهرات امروز روبروی سفارت ایران در لندن هست
همهٔ عکس‌ها رو خودم گرفتم

قابل ذکر است که من خودم رای ندادم چون سگ زرد برادر شغال است ولی‌ میفهمم اونأیی که در ایران زندگی‌ می‌کنن مجبورن که بین بد و بدتر یکی‌ رو انتخاب کنند بنابرین همون اشخاصی که بیست و پنج سی‌ ساله پیش خون مردمو تو شیشه کرده بودند حالا ناجی شدن !

خدا آخر عاقبت این مملکت رو به خیر کنه که به آرامش نمیرسه، بله می‌گفتم امروز هموطنان جلوی سفارت ایران جمع شده بودن و از مردم ایران حمایت میکردن، واقعا دل خراشه وقتی‌ آدم عکس‌ها و فیلم‌ها رو از ایران میبینه، آیا حق این ملت اینه ؟ کی‌ جواب خانواده اون جوونا رو میده که کشته شدن؟

چرا هر دولتی که میاد فکر میکنی‌ دیگه ابدی شده؟ چرا اینقدر ظلم می‌کنن؟ چرا جوونا رو میکشن؟ آخه چرا؟ مگه پول نفت انقدر زیاد نیست که همشون بتونن بخورن؟ دیگه چی‌ میخوان از جون مردم؟ خدایا کاش مملکت ما مثل خیلی‌ کشورای دیگه هیچی‌ نداشتو خیال همه راحت بود، دیگه نه آمریکا علاقه داشت به ایران نه انگلیس نه عره و عور و شمسی‌ کوره!


به هر حال همهٔ اینا بهانه هست که بلکه یه بلایی سر این نظام دیکتاتور بیاد ولی‌ خوب متاسفانه اینا طرفدار هم زیاد دارن چون افراد بیشتر به منافع شخصی‌ فکر می‌کنن تا آینده مملکت، بنابراین تنها امیدی که هست اینه که حداقل دولت یه حسابی‌ از مردم ببره و آزادی قلم و گفتار در ایران بیشتر بشه و بلکه مردم بتونن مثل همه جای دنیا خودشون انتخاب کنن که چی‌ بپوشن و چی‌ نپوشن، اینه که گفتم خودم خجالت کشیدم، انگار که مردم ایران هنوز یه کودک یک ساله هست که باید مامان جون و بابا جون براش لباس انتخاب کنن !!!